(অনুভব)
সৰুৰে পৰা ভূতৰ অলেখ কাহিনী শুনিছোঁ । সেইবোৰ শুনি এফালে ভয়ত যেনেকৈ পেঁপুৱা লাগিছিলো আনফালে তেনেকৈ ভূতৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে কৌতূহলী হৈ উঠিছিলো । ভুত আছে নে নাই তাক খাটাংকৈ ক'ব নোৱাৰো, কাৰণ এই সম্পৰ্কে মই কোনো গৱেষণা কৰা নাই । কেতিয়াবা ভুতৰ বিপক্ষে ক'বলৈ ললেও ভূতৰ সপক্ষে যিবোৰ জোৰদাৰ মন্তব্য শুনো তেতিয়া মোৰ যুক্তি ক'ৰবাত উফৰি যায় ।মহামানৱ মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল, ''ঈশ্বৰৰ বাহিৰে আন কালৈকো ভয় নকৰিবা ।'' মই ঈশ্বৰক ভয় কৰাৰ বাদেও আন এবিধ প্ৰাণীকো ভয় কৰো,সেয়া হ'ল দুঠেঙীয়া মানে মানুহ । ঈশ্বৰতকৈও দুঠেঙীয়া প্ৰাণীলৈহে কেতিয়াবা মোৰ বেছি ভয় হয় । মই ভাবো মানুহতকৈ ভয়ানক হয়তো আন কোনো জীৱ নাই । মানুহে এহাতে যেনেকৈ ঐশ্বৰিক শক্তিৰে ঈশ্বৰত্ব লভিবলৈ সক্ষম হৈছে আনহাতে তেনেকৈ পৈশাচিক শক্তিৰে বলিয়ান হৈ ভয়ঙ্কৰতকৈও ভয়ঙ্কৰ হৈ উঠিবলৈকো কেতিয়াবা কুণ্ঠাবোধ নকৰে । বাৰু সেইবোৰ থওঁ, আচল কথালৈ আহোঁ । ভূতক লৈ মোৰ সাধাৰণ কিছু অভিজ্ঞতাৰ বিষয়েহে আপোনালোকক ক'বলৈ খুজিছোঁ ।
এবাৰ মই মামাহঁতৰ ঘৰলৈ থকাকৈ গৈছিলো সৰুতে । সৰু মানে ৬ - ৭ মান বয়সৰ কথা হ'ব বোধকৰোঁ । মামাহঁতৰ ঘৰ ৰজাদুৱাৰত । তেতিয়া সেইখন গাওঁৱেই বুলিব পৰা গৈছিল । ঘৰত কোনো নাছিল, কেৱল মামাৰ ল'ৰা, (মোৰ ভাই, মোতকৈ কেইমাহ মানে সৰু) আৰু মই । মাহী আৰু মামী দুয়ো অকণমানি ভনীজনীক (মামীৰ জী) লৈ গুৱাহাটীলৈ পাৰ হৈ আহিল সোনকালেই আহিম বুলি কৈ । ক্ৰমে সন্ধিয়া নামি আহিল । সন্ধিয়া হৈ অহাৰ লগে লগে আমাৰ মন এক অজান ভয়ত দুৰু দুৰু কঁপিবলৈ লৈছিল । অকলে তেনেকৈ কেতিয়াও থাকি পোৱা নাছিলো আগতে । ভয় ভাবে মনটোক আলোড়িত কৰা সময়তে ভাইটোৱে মোক ক'বলৈ ধৰিলে - ''আমাৰ ইয়াত দেৱতা আছে । সন্ধিয়া ওলায় ।" ভুত সম্পৰ্কে মই শুনিছিলো যদিও সিমান ভয় কৰিব লগা বুলি ভবা নাছিলো । কিন্তু তাৰ মুখত ভুতৰ কথা কাণ্ডবোৰ শুনি মোৰ পেটতে হাত ভৰি লুকুৱা অৱস্থা হ'ল । তেনেকুৱাতে আমাৰ দুৱাৰত কোনোৱাই টুকুৰিয়ালে । ভয়ে ভয়ে দুৱাৰ মেলি দি চাওঁ, কোনো নাই । ভয়ত আমি থৰহৰি কম্পমান । এইবাৰ আকৌ চপৰাবোৰ দলিওৱা শব্দ হ'ল দুৱাৰত । দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে চাই দেখিলো সেইবোৰ মাটিৰ চপৰা । ভাইটোৱে কৈ উঠিল - ''দেৱতাই দলিয়াইছে জানঅ' । দেৱতাই শিল নদলিয়ায়, মাটিৰ চপৰাহে দলিয়ায় ।''আগতে কেতিয়াও এনে পৰিস্থিতিত পৰা নাই । কি কৰা যায় এতিয়া ! মামীহঁতৰো কোনো দেখা দেখি নাই । মই সুধিলো, তাক আমি কি কৰা উচিত । এইবাৰ সি বিজ্ঞৰ দৰে দিহা দিলে - "দেৱতাই লোহা দেখিলে নাহে আৰু জুইক দেৱতাই ভয় কৰে ।'' যেন কথা তেন কাম । মই হোলাৰ ভাই মোলা । সি যি কৈছে তাকেই কৰি গৈছো । হাতত চিপৰাং,কটাৰি য'ত যি পালো দুয়ো ললো, জুইৰ বাবে চাকি জ্বলাই ললো । নাই তাৰ পাছতো ভূতৰ উপদ্ৰৱ নকমিল, বৰং আগতকৈ বাঢ়িলহে । এইবাৰ সি, "তই যি কৰঅ ক'ৰ, মই হ'লে ইয়াত থকাত নাই,'' বুলি কৈ হাতত লৈ থকা চিপৰাং দলিয়াই ভিৰাই লৰ দিলে কাষতে থকা ডাঙৰ মামাৰ ঘৰলৈ বুলি । ময়ো তাৰ পাছে পাছে দৌৰিলো । আমাক দুয়োটাকে হেফাই ফেপাই উধাতু খাই লৰি অহা দেখি ডাঙৰ মামীয়ে সুধিলে, ''তহঁতৰ কি হ'ল অ,এনেকৈ উধাতু খাই লৰ ধৰিছ কিয় ।'' আমি আদ্যোপান্ত বিৱৰি ক'লো । মামীয়ে হাঁহিলে । ক'লে,'' যা কোনো দেৱতাই দলিওৱা নাই । সেয়া ৰামৰ (ডাঙৰ মামাৰ ল'ৰা,আমাৰ দাদা) কাম, তহঁত অকলে থকা বুলি জানি সিয়েই তহঁতক জোকাবলৈ এনে কৰিছে ।''
মই সৰু থকা কালৰে আন এটা ঘটনা । আমাৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা ঘৰত দুজন ভাই ককাই ভাড়া লৈ একেলগে বাস কৰিছিল । দুয়ো চাকৰি কৰিছিল । তেওঁলোকৰ ঘৰৰ চাবি এপাটেই থকা হেতুকে চাবিপাট আমাৰ ঘৰতে দি গৈছিল । যিজনেই প্ৰথমে আহিছিল, তেওঁৱেই চাবিপাট নিছিলহি । এদিন ৰাতি সম্ভৱত ৯ বাজি গৈছিল, মই পঢ়ি আছিলো । তেনেতে মায়ে মোক ক'লে, "যাচোন মামা আহিছে চাবিপাট দি আহগৈ ।" মাৰ আদেশ মানি লগে লগে পঢ়া এৰি চাবিপাট লৈ বাহিৰলৈ দৌৰি গ'লো । কিন্তু বাহিৰত কাকো নেদেখি তেওঁলোক থকা ঘৰলৈকে গ'লো, চাবি খুজি তালৈকে গ'ল বুলি ভাবি । নাই কোনো নাই । তেতিয়া, মানে আমি সৰু থকা কালত মানূহ সিমান নাছিল । ৯ বজা মানে ভালেখিনি ৰাতি । মই ঘূৰি আহি বাহিৰত যে কোনো নাই ক'লো, লগতে ইয়াকো ক'বলৈ নাপাহৰিলো যে মই তেওঁলোকৰ তালৈকেও তেওঁলোকক বিচাৰি গৈছিলো । মা দস্তুৰমত ভয় খালে, মই অৱশ্যে সিমান ভয় খোৱা নাছিলো । মায়ে মোক দবিয়ালে, - "তই সেইফালে কিয় গৈছিলি? নাছিল নাই ঘুৰি আহিব লাগে ।" তাৰ পাছত মায়ে আনৰ আগত কোৱা শুনিছিলো মাক হেনো সাইলাখ মামাজনে মতাৰ নিচিনাকৈ 'বাইদেউ', 'বাইদেউ' বুলি মতা শুনি মায়ে মোক পঠিয়াইছিল চাবি দিবলৈ বুলি । যিয়ে শুনিলে সিয়ে ইহ্ ইহ্ কৰিলে । মাক ওলোটাই ধৰিলে ৰাতি বিয়লি মোক তেনেকৈ পঠিয়াই ভাল কাম নকৰিলে বুলি ।মোৰ গ্ৰহ গতি ভাল আছিল বাবেহে হেনো মই বাছিলো । মই পিছত জানিব পাৰিলো সেয়া হেনো ভূতৰ কাম । ভূতে হেনো তিনিবাৰতকৈ বেছি নামাতে । যদি চাবিৰ গৰাকীয়েই হ'লহেতেন নিশ্চয় সিহঁত তেনেকৈ অন্তৰ্দ্ধান নহলহেঁতেন । সেয়া ভূতে মাতিছিল নে একান্তভাৱে কামত ব্যস্ত থকা বাবে মাৰ ভ্ৰম হৈছিল সেয়া আজিও মোৰ বাবে সাঁথৰ হৈ থাকিল ।
আন এটা ঘটনা, য'ত মই প্ৰত্যক্ষভাবে জড়িত নহয় । আমাৰ দাদা এদিন ঘৰলৈ আহি ক'বলৈ ধৰিলে - আজি অদ্ভূত ঘটনা এটা ঘটিল । আমি আটায়ে উত্সুকতাৰে তালৈ চোৱাত সি আকৌ কৈ গ'ল - "ৰূক্মিনীয়ে (সম্পৰ্কত মোৰ বাইদেউ) মোক দেখি আচৰিত কথা ক'লে ।" তাই ক'লে বুলি কৈ দাদাই ৰুক্মিনীৰ ভাষাৰেই ক'বলৈ ধৰিলে - "সিদিনা সন্ধিয়া তোমাৰ লগত কথা পাতি থকাৰ মাজতে কথা শেষ নকৰাকৈয়ে তোমাক বিদায় দিলো । সেইবাবে চাগৈ তুমি মোক বেয়াই পাইছা । আচলতে সিদিনা সেইসময়ত মই বেয়া বস্তু দেখিহে তোমাক সোনকালে বিদাই দি ঘৰমুৱা হৈছিলো ।দাদাই কি বেয়া বস্তু দেখিছিল বুলি সুধিলত তেওঁ হেনো ক'লে - "সিদিনা তোমাৰ লগত কথাপাতি থাকোতে মই সেই দূৰৈৰ কেঁকুৰীটোত কেইটিমান শিশু আহি থকা দেখিছিলো । কিন্তু সিহঁত আকৌ ঠাইতে অদৃশ্য হৈ গ'ল । সিহঁত আচলতে মানুহৰ পোৱালী নহয় । মই আগে পাছেও সেইখিনিত বেয়াবস্তু ওলোৱাৰ কথা শুনিছিলো । সেয়ে যথেষ্ট ভয় খালো যদিও তোমাক একো নকলো তুমি ভয় খাবা বুলি । ইচ্ চোৱাচোন কথাখিনি ভবাৰ লগে লগে কেনেকৈ গাৰ নোমবোৰ থিয় হৈছে ।" এইখিনি কৈ দাদাই আকৌ ক'লে -"মই সেইবাটেৰেই ঘৰলৈ আহিলো সিদিনা, কিন্তু একো গম নাপালো ।" কিন্তু দাদাও যে মনে মনে ভয় খাইছিল বাইদেউগৰাকীৰ কথা শুনি তাক বুজাত মোৰ ভুল নহ'ল । অৱশ্যে সিদিনা দাদাক মই একো নকলো যদিও আজি ভাবিছোঁ, সেয়া বাৰু বাইদেউৰ দৃষ্টিভ্ৰম আছিল নেকি ?
আমি থকা ঠাইডোখৰতো ভূত আছে বুলি বহুলোকে কোৱা শুনিছোঁ । ৰাতি হেনো বিভিন্ন ৰূপ লৈ ঘূৰি ফুৰে । মই কিন্তু আজিলৈ ভূত বা ভূতুনীক দেখা নাই । ৰাতি কেতিয়াবা প্ৰাকৃতিৰ আহ্বানত বাহিৰলৈ ওলাব লাগে । মই কেতিয়াও ভুতৰ ভয়ত ৰাতি বাহিৰলৈ নোলোৱাকৈ থকা নাই । অকলেই বাহিৰলৈ ওলাই যাওঁ । কোনো ভূতৰ সাহস হোৱা নাই মোক জোকাবলৈ । কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা ঘৰলৈ ঘূৰি আহোতে সদায় সন্ধিয়া হয়, নিশা নামি আহে ধৰালৈ ।আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ বাটত এঠাইত অলপ আন্ধাৰ হয় । মানূহৰ ঘৰ আছে যদিও বাহিৰত লাইট জ্বলাই নোথোৱাৰ বাবে ঠাইখিনি আন্ধাৰ হৈ থাকে । এবাৰ মই সেইফালেদি আহোঁতে হঠাত্ দেখিলো আন্ধাৰত এজন মানুহে গায়ে মূৰে কাপোৰ লৈ বহি আছে । ওচৰে পাজৰে কোনো নাছিল । হঠাত্ মনলৈ আহিল আন্ধাৰত সেইটো ভূত নে মানুহ । মানুহেই যদি তাত এই আন্ধাৰত কৰিছে কি ? ভূতেই নেকি বাৰু ? কথাটো মনলৈ অহাৰ লগে লগে লাহেকৈ যেন কঁপি উঠিব খুজিলে মন । কিন্তু মোৰ ভিতৰত এটা জবৰদস্ত সাহসী মন এটাও থাকে । মোৰ দুৰ্বল মনটোক সাহসী মনটোৱে দবিয়াই উঠিল - ''এয়া ভূত কেনেকৈ হ'ব ! মিছাই ভয় খাৱ ! বল আগবাঢ় ।'' তাত কিছু সময় ৰৈ নিৰক্ষীণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলো, আচলতে বস্তুটোনো কি ! নাই একো ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰিলো । পিছদিনা সেই বাটেৰেই কাৰ্য্যালয়লৈ বুলি আহিলো । আগদিনাৰ কথা মনত পৰাত কৌতুহলী হৈ উঠিল মন । ঠাইখিনিত অলপ ৰৈ চাবলৈ চেষ্টা কৰিলো কালি দেথা ঠাইখিনিত প্ৰকৃততে কি আছে । ভালকৈ নিৰিক্ষণ কৰি যি দেখিলো, মোৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাবলৈ যথেষ্ট আছিল । মই দেখিলো, এটা গছৰ মূঢ়া প্ৰায় ২ ফুট ওখ হ'ব । তাৰ কাষতে এজোপা সৰু কলগছ, মানে মূঢ়াটোতকৈ এফূট মান ওখ, তাৰ পাত এটা আহি মূঢ়াটোৰ মূৰত চুইছেগৈ । ৰাতিৰ আন্ধাৰত তাৰ ছাঁ এনেভাবে পৰে যে দেখিলে ভাব হয় কোনোবাই মূৰ ঢাকিহে বহিছে । ৰাতি উভতি আহোঁতে আকৌ পৰীক্ষা কৰি চালো মোৰ অনুমান সঁচা হয়নে নহয় । মোৰ অনুমানেই সঁচা ।
ভূত নাই বুলি মই ডাঠি ক'ব নোৱাৰো । আগতেও কৈছোঁ, মোৰ হাতত এনে কোনো প্ৰামাণিক তথ্য নাই যে মই ডাঠি ক'ব পাৰো ভূত আছে নে নাই । ঈশ্বৰকো আমি নেদেথোঁ । তথাপি বিশ্বাস কৰোঁ, এই সুবিশাল বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ড যি সুনিৰ্দিষ্ট নীতি নিয়মত চলিছে সেয়া একান্ত ভাব ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাতে সম্ভৱ হৈছে । এই কথা সফল বিজ্ঞানী তথা মিছাইল মেন এ.পি.আব্দুল কালাম আজাদেও বিশ্বাস কৰে অন্তৰৰ সৰলতাৰে ।
মানুহ আওমৰণে মৰিলে হেনো ভূত হয়, লোকবিশ্বাস । সেই ভুতেই হেনো সময় সুবিধা পালে মানুহৰ অনিষ্ট কৰে, প্ৰতিশোধ লয় । কথাটোত কিবা সত্যতা আছে বুলি মই নাভাবোঁ । কাৰণ দিনৌ আমাৰ এই অসম মুলুকত কিমান মানুহক হত্যা কৰা হয়, কিমান মানুহ কিমান দুৰ্ঘটনাত পতিত হয়, ক'তা কেতিয়াওতো শুনা নাই হত্যাকৰীজনক কোনো মৃত আত্মাই আহি প্ৰতিশোধ লৈছে ! ধেমাজী কাণ্ড,গনেশগুৰিত কাণ্ডৰ পাছত অশৰীৰী আত্মাই হেনো ইনাই বিনাই কন্দা তাৰে বহু লোকে শুনিছিল । হ'ব পাৰে ! কিন্তু কোনোৱে জানো আজিলৈকে শুনিলে, যি সকল দুষ্কৃতিকাৰীয়ে তাত বোমা বিস্ফোৰণ ঘটাইছিল ভূতে তেওঁলোকক মাৰি প্ৰতিশোধ লৈছে ! তেনেকুৱা হ'লে হয়তু ভালেই হ'লহেঁতেন অন্তত নিৰপৰাধীক বিনাকাৰণত হত্যা কৰা কিজানি বন্ধ হ'লহেঁতেন ।
২৯.০৩.১২
(স্পন্দনত প্ৰকাশিত)
সৰুৰে পৰা ভূতৰ অলেখ কাহিনী শুনিছোঁ । সেইবোৰ শুনি এফালে ভয়ত যেনেকৈ পেঁপুৱা লাগিছিলো আনফালে তেনেকৈ ভূতৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কে কৌতূহলী হৈ উঠিছিলো । ভুত আছে নে নাই তাক খাটাংকৈ ক'ব নোৱাৰো, কাৰণ এই সম্পৰ্কে মই কোনো গৱেষণা কৰা নাই । কেতিয়াবা ভুতৰ বিপক্ষে ক'বলৈ ললেও ভূতৰ সপক্ষে যিবোৰ জোৰদাৰ মন্তব্য শুনো তেতিয়া মোৰ যুক্তি ক'ৰবাত উফৰি যায় ।মহামানৱ মহাত্মা গান্ধীয়ে কৈছিল, ''ঈশ্বৰৰ বাহিৰে আন কালৈকো ভয় নকৰিবা ।'' মই ঈশ্বৰক ভয় কৰাৰ বাদেও আন এবিধ প্ৰাণীকো ভয় কৰো,সেয়া হ'ল দুঠেঙীয়া মানে মানুহ । ঈশ্বৰতকৈও দুঠেঙীয়া প্ৰাণীলৈহে কেতিয়াবা মোৰ বেছি ভয় হয় । মই ভাবো মানুহতকৈ ভয়ানক হয়তো আন কোনো জীৱ নাই । মানুহে এহাতে যেনেকৈ ঐশ্বৰিক শক্তিৰে ঈশ্বৰত্ব লভিবলৈ সক্ষম হৈছে আনহাতে তেনেকৈ পৈশাচিক শক্তিৰে বলিয়ান হৈ ভয়ঙ্কৰতকৈও ভয়ঙ্কৰ হৈ উঠিবলৈকো কেতিয়াবা কুণ্ঠাবোধ নকৰে । বাৰু সেইবোৰ থওঁ, আচল কথালৈ আহোঁ । ভূতক লৈ মোৰ সাধাৰণ কিছু অভিজ্ঞতাৰ বিষয়েহে আপোনালোকক ক'বলৈ খুজিছোঁ ।
এবাৰ মই মামাহঁতৰ ঘৰলৈ থকাকৈ গৈছিলো সৰুতে । সৰু মানে ৬ - ৭ মান বয়সৰ কথা হ'ব বোধকৰোঁ । মামাহঁতৰ ঘৰ ৰজাদুৱাৰত । তেতিয়া সেইখন গাওঁৱেই বুলিব পৰা গৈছিল । ঘৰত কোনো নাছিল, কেৱল মামাৰ ল'ৰা, (মোৰ ভাই, মোতকৈ কেইমাহ মানে সৰু) আৰু মই । মাহী আৰু মামী দুয়ো অকণমানি ভনীজনীক (মামীৰ জী) লৈ গুৱাহাটীলৈ পাৰ হৈ আহিল সোনকালেই আহিম বুলি কৈ । ক্ৰমে সন্ধিয়া নামি আহিল । সন্ধিয়া হৈ অহাৰ লগে লগে আমাৰ মন এক অজান ভয়ত দুৰু দুৰু কঁপিবলৈ লৈছিল । অকলে তেনেকৈ কেতিয়াও থাকি পোৱা নাছিলো আগতে । ভয় ভাবে মনটোক আলোড়িত কৰা সময়তে ভাইটোৱে মোক ক'বলৈ ধৰিলে - ''আমাৰ ইয়াত দেৱতা আছে । সন্ধিয়া ওলায় ।" ভুত সম্পৰ্কে মই শুনিছিলো যদিও সিমান ভয় কৰিব লগা বুলি ভবা নাছিলো । কিন্তু তাৰ মুখত ভুতৰ কথা কাণ্ডবোৰ শুনি মোৰ পেটতে হাত ভৰি লুকুৱা অৱস্থা হ'ল । তেনেকুৱাতে আমাৰ দুৱাৰত কোনোৱাই টুকুৰিয়ালে । ভয়ে ভয়ে দুৱাৰ মেলি দি চাওঁ, কোনো নাই । ভয়ত আমি থৰহৰি কম্পমান । এইবাৰ আকৌ চপৰাবোৰ দলিওৱা শব্দ হ'ল দুৱাৰত । দুৱাৰৰ ফাঁকেৰে চাই দেখিলো সেইবোৰ মাটিৰ চপৰা । ভাইটোৱে কৈ উঠিল - ''দেৱতাই দলিয়াইছে জানঅ' । দেৱতাই শিল নদলিয়ায়, মাটিৰ চপৰাহে দলিয়ায় ।''আগতে কেতিয়াও এনে পৰিস্থিতিত পৰা নাই । কি কৰা যায় এতিয়া ! মামীহঁতৰো কোনো দেখা দেখি নাই । মই সুধিলো, তাক আমি কি কৰা উচিত । এইবাৰ সি বিজ্ঞৰ দৰে দিহা দিলে - "দেৱতাই লোহা দেখিলে নাহে আৰু জুইক দেৱতাই ভয় কৰে ।'' যেন কথা তেন কাম । মই হোলাৰ ভাই মোলা । সি যি কৈছে তাকেই কৰি গৈছো । হাতত চিপৰাং,কটাৰি য'ত যি পালো দুয়ো ললো, জুইৰ বাবে চাকি জ্বলাই ললো । নাই তাৰ পাছতো ভূতৰ উপদ্ৰৱ নকমিল, বৰং আগতকৈ বাঢ়িলহে । এইবাৰ সি, "তই যি কৰঅ ক'ৰ, মই হ'লে ইয়াত থকাত নাই,'' বুলি কৈ হাতত লৈ থকা চিপৰাং দলিয়াই ভিৰাই লৰ দিলে কাষতে থকা ডাঙৰ মামাৰ ঘৰলৈ বুলি । ময়ো তাৰ পাছে পাছে দৌৰিলো । আমাক দুয়োটাকে হেফাই ফেপাই উধাতু খাই লৰি অহা দেখি ডাঙৰ মামীয়ে সুধিলে, ''তহঁতৰ কি হ'ল অ,এনেকৈ উধাতু খাই লৰ ধৰিছ কিয় ।'' আমি আদ্যোপান্ত বিৱৰি ক'লো । মামীয়ে হাঁহিলে । ক'লে,'' যা কোনো দেৱতাই দলিওৱা নাই । সেয়া ৰামৰ (ডাঙৰ মামাৰ ল'ৰা,আমাৰ দাদা) কাম, তহঁত অকলে থকা বুলি জানি সিয়েই তহঁতক জোকাবলৈ এনে কৰিছে ।''
মই সৰু থকা কালৰে আন এটা ঘটনা । আমাৰ ঘৰৰ ওচৰতে এটা ঘৰত দুজন ভাই ককাই ভাড়া লৈ একেলগে বাস কৰিছিল । দুয়ো চাকৰি কৰিছিল । তেওঁলোকৰ ঘৰৰ চাবি এপাটেই থকা হেতুকে চাবিপাট আমাৰ ঘৰতে দি গৈছিল । যিজনেই প্ৰথমে আহিছিল, তেওঁৱেই চাবিপাট নিছিলহি । এদিন ৰাতি সম্ভৱত ৯ বাজি গৈছিল, মই পঢ়ি আছিলো । তেনেতে মায়ে মোক ক'লে, "যাচোন মামা আহিছে চাবিপাট দি আহগৈ ।" মাৰ আদেশ মানি লগে লগে পঢ়া এৰি চাবিপাট লৈ বাহিৰলৈ দৌৰি গ'লো । কিন্তু বাহিৰত কাকো নেদেখি তেওঁলোক থকা ঘৰলৈকে গ'লো, চাবি খুজি তালৈকে গ'ল বুলি ভাবি । নাই কোনো নাই । তেতিয়া, মানে আমি সৰু থকা কালত মানূহ সিমান নাছিল । ৯ বজা মানে ভালেখিনি ৰাতি । মই ঘূৰি আহি বাহিৰত যে কোনো নাই ক'লো, লগতে ইয়াকো ক'বলৈ নাপাহৰিলো যে মই তেওঁলোকৰ তালৈকেও তেওঁলোকক বিচাৰি গৈছিলো । মা দস্তুৰমত ভয় খালে, মই অৱশ্যে সিমান ভয় খোৱা নাছিলো । মায়ে মোক দবিয়ালে, - "তই সেইফালে কিয় গৈছিলি? নাছিল নাই ঘুৰি আহিব লাগে ।" তাৰ পাছত মায়ে আনৰ আগত কোৱা শুনিছিলো মাক হেনো সাইলাখ মামাজনে মতাৰ নিচিনাকৈ 'বাইদেউ', 'বাইদেউ' বুলি মতা শুনি মায়ে মোক পঠিয়াইছিল চাবি দিবলৈ বুলি । যিয়ে শুনিলে সিয়ে ইহ্ ইহ্ কৰিলে । মাক ওলোটাই ধৰিলে ৰাতি বিয়লি মোক তেনেকৈ পঠিয়াই ভাল কাম নকৰিলে বুলি ।মোৰ গ্ৰহ গতি ভাল আছিল বাবেহে হেনো মই বাছিলো । মই পিছত জানিব পাৰিলো সেয়া হেনো ভূতৰ কাম । ভূতে হেনো তিনিবাৰতকৈ বেছি নামাতে । যদি চাবিৰ গৰাকীয়েই হ'লহেতেন নিশ্চয় সিহঁত তেনেকৈ অন্তৰ্দ্ধান নহলহেঁতেন । সেয়া ভূতে মাতিছিল নে একান্তভাৱে কামত ব্যস্ত থকা বাবে মাৰ ভ্ৰম হৈছিল সেয়া আজিও মোৰ বাবে সাঁথৰ হৈ থাকিল ।
আন এটা ঘটনা, য'ত মই প্ৰত্যক্ষভাবে জড়িত নহয় । আমাৰ দাদা এদিন ঘৰলৈ আহি ক'বলৈ ধৰিলে - আজি অদ্ভূত ঘটনা এটা ঘটিল । আমি আটায়ে উত্সুকতাৰে তালৈ চোৱাত সি আকৌ কৈ গ'ল - "ৰূক্মিনীয়ে (সম্পৰ্কত মোৰ বাইদেউ) মোক দেখি আচৰিত কথা ক'লে ।" তাই ক'লে বুলি কৈ দাদাই ৰুক্মিনীৰ ভাষাৰেই ক'বলৈ ধৰিলে - "সিদিনা সন্ধিয়া তোমাৰ লগত কথা পাতি থকাৰ মাজতে কথা শেষ নকৰাকৈয়ে তোমাক বিদায় দিলো । সেইবাবে চাগৈ তুমি মোক বেয়াই পাইছা । আচলতে সিদিনা সেইসময়ত মই বেয়া বস্তু দেখিহে তোমাক সোনকালে বিদাই দি ঘৰমুৱা হৈছিলো ।দাদাই কি বেয়া বস্তু দেখিছিল বুলি সুধিলত তেওঁ হেনো ক'লে - "সিদিনা তোমাৰ লগত কথাপাতি থাকোতে মই সেই দূৰৈৰ কেঁকুৰীটোত কেইটিমান শিশু আহি থকা দেখিছিলো । কিন্তু সিহঁত আকৌ ঠাইতে অদৃশ্য হৈ গ'ল । সিহঁত আচলতে মানুহৰ পোৱালী নহয় । মই আগে পাছেও সেইখিনিত বেয়াবস্তু ওলোৱাৰ কথা শুনিছিলো । সেয়ে যথেষ্ট ভয় খালো যদিও তোমাক একো নকলো তুমি ভয় খাবা বুলি । ইচ্ চোৱাচোন কথাখিনি ভবাৰ লগে লগে কেনেকৈ গাৰ নোমবোৰ থিয় হৈছে ।" এইখিনি কৈ দাদাই আকৌ ক'লে -"মই সেইবাটেৰেই ঘৰলৈ আহিলো সিদিনা, কিন্তু একো গম নাপালো ।" কিন্তু দাদাও যে মনে মনে ভয় খাইছিল বাইদেউগৰাকীৰ কথা শুনি তাক বুজাত মোৰ ভুল নহ'ল । অৱশ্যে সিদিনা দাদাক মই একো নকলো যদিও আজি ভাবিছোঁ, সেয়া বাৰু বাইদেউৰ দৃষ্টিভ্ৰম আছিল নেকি ?
আমি থকা ঠাইডোখৰতো ভূত আছে বুলি বহুলোকে কোৱা শুনিছোঁ । ৰাতি হেনো বিভিন্ন ৰূপ লৈ ঘূৰি ফুৰে । মই কিন্তু আজিলৈ ভূত বা ভূতুনীক দেখা নাই । ৰাতি কেতিয়াবা প্ৰাকৃতিৰ আহ্বানত বাহিৰলৈ ওলাব লাগে । মই কেতিয়াও ভুতৰ ভয়ত ৰাতি বাহিৰলৈ নোলোৱাকৈ থকা নাই । অকলেই বাহিৰলৈ ওলাই যাওঁ । কোনো ভূতৰ সাহস হোৱা নাই মোক জোকাবলৈ । কাৰ্য্যালয়ৰ পৰা ঘৰলৈ ঘূৰি আহোতে সদায় সন্ধিয়া হয়, নিশা নামি আহে ধৰালৈ ।আমাৰ ঘৰলৈ অহাৰ বাটত এঠাইত অলপ আন্ধাৰ হয় । মানূহৰ ঘৰ আছে যদিও বাহিৰত লাইট জ্বলাই নোথোৱাৰ বাবে ঠাইখিনি আন্ধাৰ হৈ থাকে । এবাৰ মই সেইফালেদি আহোঁতে হঠাত্ দেখিলো আন্ধাৰত এজন মানুহে গায়ে মূৰে কাপোৰ লৈ বহি আছে । ওচৰে পাজৰে কোনো নাছিল । হঠাত্ মনলৈ আহিল আন্ধাৰত সেইটো ভূত নে মানুহ । মানুহেই যদি তাত এই আন্ধাৰত কৰিছে কি ? ভূতেই নেকি বাৰু ? কথাটো মনলৈ অহাৰ লগে লগে লাহেকৈ যেন কঁপি উঠিব খুজিলে মন । কিন্তু মোৰ ভিতৰত এটা জবৰদস্ত সাহসী মন এটাও থাকে । মোৰ দুৰ্বল মনটোক সাহসী মনটোৱে দবিয়াই উঠিল - ''এয়া ভূত কেনেকৈ হ'ব ! মিছাই ভয় খাৱ ! বল আগবাঢ় ।'' তাত কিছু সময় ৰৈ নিৰক্ষীণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলো, আচলতে বস্তুটোনো কি ! নাই একো ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰিলো । পিছদিনা সেই বাটেৰেই কাৰ্য্যালয়লৈ বুলি আহিলো । আগদিনাৰ কথা মনত পৰাত কৌতুহলী হৈ উঠিল মন । ঠাইখিনিত অলপ ৰৈ চাবলৈ চেষ্টা কৰিলো কালি দেথা ঠাইখিনিত প্ৰকৃততে কি আছে । ভালকৈ নিৰিক্ষণ কৰি যি দেখিলো, মোৰ মুখত হাঁহি বিৰিঙাবলৈ যথেষ্ট আছিল । মই দেখিলো, এটা গছৰ মূঢ়া প্ৰায় ২ ফুট ওখ হ'ব । তাৰ কাষতে এজোপা সৰু কলগছ, মানে মূঢ়াটোতকৈ এফূট মান ওখ, তাৰ পাত এটা আহি মূঢ়াটোৰ মূৰত চুইছেগৈ । ৰাতিৰ আন্ধাৰত তাৰ ছাঁ এনেভাবে পৰে যে দেখিলে ভাব হয় কোনোবাই মূৰ ঢাকিহে বহিছে । ৰাতি উভতি আহোঁতে আকৌ পৰীক্ষা কৰি চালো মোৰ অনুমান সঁচা হয়নে নহয় । মোৰ অনুমানেই সঁচা ।
ভূত নাই বুলি মই ডাঠি ক'ব নোৱাৰো । আগতেও কৈছোঁ, মোৰ হাতত এনে কোনো প্ৰামাণিক তথ্য নাই যে মই ডাঠি ক'ব পাৰো ভূত আছে নে নাই । ঈশ্বৰকো আমি নেদেথোঁ । তথাপি বিশ্বাস কৰোঁ, এই সুবিশাল বিশ্ব ব্ৰহ্মাণ্ড যি সুনিৰ্দিষ্ট নীতি নিয়মত চলিছে সেয়া একান্ত ভাব ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাতে সম্ভৱ হৈছে । এই কথা সফল বিজ্ঞানী তথা মিছাইল মেন এ.পি.আব্দুল কালাম আজাদেও বিশ্বাস কৰে অন্তৰৰ সৰলতাৰে ।
মানুহ আওমৰণে মৰিলে হেনো ভূত হয়, লোকবিশ্বাস । সেই ভুতেই হেনো সময় সুবিধা পালে মানুহৰ অনিষ্ট কৰে, প্ৰতিশোধ লয় । কথাটোত কিবা সত্যতা আছে বুলি মই নাভাবোঁ । কাৰণ দিনৌ আমাৰ এই অসম মুলুকত কিমান মানুহক হত্যা কৰা হয়, কিমান মানুহ কিমান দুৰ্ঘটনাত পতিত হয়, ক'তা কেতিয়াওতো শুনা নাই হত্যাকৰীজনক কোনো মৃত আত্মাই আহি প্ৰতিশোধ লৈছে ! ধেমাজী কাণ্ড,গনেশগুৰিত কাণ্ডৰ পাছত অশৰীৰী আত্মাই হেনো ইনাই বিনাই কন্দা তাৰে বহু লোকে শুনিছিল । হ'ব পাৰে ! কিন্তু কোনোৱে জানো আজিলৈকে শুনিলে, যি সকল দুষ্কৃতিকাৰীয়ে তাত বোমা বিস্ফোৰণ ঘটাইছিল ভূতে তেওঁলোকক মাৰি প্ৰতিশোধ লৈছে ! তেনেকুৱা হ'লে হয়তু ভালেই হ'লহেঁতেন অন্তত নিৰপৰাধীক বিনাকাৰণত হত্যা কৰা কিজানি বন্ধ হ'লহেঁতেন ।
২৯.০৩.১২
(স্পন্দনত প্ৰকাশিত)
No comments:
Post a Comment