(কবিতা) পাহাৰৰ সপোন

পাহাৰৰ সপোন নিতৌ পাহাৰখনে প্ৰসৱ কৰে এটি নতুন সূৰুজ চিকুন পুৱা পাহাৰখনৰ বুকুত লৰি ঢাপৰি ফুৰে কেঁচুৱা সুৰুজটো । সূৰুজৰ শৈশৱৰ ধেমালিত ৰঙীন হোৱা পাহাৰখন সূৰুজৰ মমতাত মোহময় হৈ পৰে । সূৰুজৰ মিঠা কাকলিত মুখৰ হৈ উঠে পাহাৰখনৰ প্ৰতিটো চুক । এসময়ত সূৰুজটো শিশুৰ পৰা কৈশোৰ হয় ক্ৰমে সূৰুজটো ওখ হয় সদ্য যৌৱন প্ৰাপ্ত সূৰুজটোৱে পাহাৰখনৰ বোকোচা এৰি ঢাপলি মেলে এক কৰ্মময় জীৱনলৈ । পাহাৰখন কৰ্মব্যস্ত সূৰুজলৈ চাই গৌৰৱত জিলিকি থাকে । যিমানে সূৰুজটো ওখ হয় পাহাৰখন সিমানে জীপাল হয় অমিয়া সুখ এটা পাহাৰৰ বুকুত জুৰি হৈ বয় । টগবগাই টগবগাই পোহৰ বিলাই এসময়ত আলৰ হোৱা সূৰুজটো আকৌ ন সূৰুজ হোৱাৰ বাসনাৰে সিটো মূৰৰ পাহাৰৰ শীতল বুকুত ঢলি পৰে । সূৰুজৰ মৃত্যুত আকাশখনে শোকসভা পাতে । পাহাৰখনে ক’লা চাদৰ মেৰিয়াই নীৰৱে উচুপে, মাজনিশা এটা সপোন দেখে সোণালী পোহৰ এবুকু লৈ পুঁৱতি নিশা ভুমিষ্ঠ হ’ব আকৌ এটা নতুন সূৰুজ । ණসাৰদা শ্ৰেষ্ঠ ।