কবিতা : আমি হেৰুৱালো শব্দৰ এখন নৈ

আমি হেৰুৱালো শব্দৰ এখন নৈ

শীৰ্ণকায় মানুহজন
কিন্তু
তেওঁৰ বুকুত
এখন দুকূল উপচা নৈ
শব্দবোৰে তাত
নিৰ্ভয়ে আপোনমনে সাঁতোৰিছিল...
কবিতাৰ ৰামধেনুবুলীয়া
সাজ পিন্ধি
হালি জালি উলাহতে নাচিছিল
সিহঁতৰ নাচোনৰ তালে তালে
নাচি উঠিছিল
অসমৰ আকাশ বতাহ
মানুহজন আজি আৰু নাই
গ'লগৈ তেওঁ
মৃত্যুক নিৰ্লোভ ভাস্কৰ্য্যৰ ৰূপ দিবলৈ
এটা অজুহাত পালেই
গুচি যাম বুলি কৈছিল তেওঁ
সঁচাকৈয়ে
এটা সামান্য অজুহাত দেখুৱাই
আঁতৰি গ'ল তেওঁ
আকৌ অহাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিয়াকৈ...
আমি হেৰুৱালো এখন শব্দৰ নৈ...
(হীৰুদাৰ সজল স্মৃতিত...)
শ্ৰদ্ধাৰে...সাৰদা শ্ৰেষ্ঠ০৬.০১.১৩